វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
“អនារ្យៈ” ជាអក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់។ អត្ថន័យខាងក្រោមជារបស់ពាក្យ អនរិយ។

អនរិយ

គុណនាម· adjective [អៈ-ណៈ-រ៉ិ-យៈ]មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត

Learner aid: adjective · [អៈ-ណៈ-រ៉ិ-យៈ] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។

ដែលមិនមែនជាអរិយៈ; ដែលពុំប្រសើរ; មិនល្អ; ថោកទាប; ដែលមិនចម្រើន; ដែលមិនចុះរបៀប, ឆ្គង, ខ្ជីខ្ជា (សរសេរជា អនរិយៈ ឬ អនារ្យៈ ក៏បាន)។

អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖អនារ្យៈអនរិយៈអនរិយ—អនាយ៌អនារ្យអនារ្យ—
ចូលដើម្បីសមកាលកម្ម
រាយការណ៍កំហុស
ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៣ ន័យ
១

ដែលមិនមែនជាអរិយៈ; ដែលពុំប្រសើរ; មិនល្អ; ថោកទាប; ដែលមិនចម្រើន; ដែលមិនចុះរបៀប, ឆ្គង, ខ្ជីខ្ជា (សរសេរជា អនរិយៈ ឬ អនារ្យៈ ក៏បាន)។

២

សណ្ដាប់ធ្នាប់ឬបែបបទខ្ជីខ្ជា, រយីករយាក; អំពើព្រៃផ្សៃ, កំណាចឃោរឃៅ, អំពើសាហាវយង់ឃ្នង។

៣

ប្រទេសមិនចម្រើន, ប្រទេសឥតរបៀប។

ចំណាំការប្រើប្រាស់

(ព.ផ្ទ. អរិយ, អារ្យឬអរិយៈ, អារ្យៈ)។

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

ទម្រង់ពាក្យ

ប្រវត្តិ និងប្រភព

ប្រភពពាក្យ

មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត

From Pali and Sanskrit.

ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (បា. < អន៑ "មិន, ពុំ, ឥត" + អរិយ "ប្រសើរ; ល្អ" ឬ សំ. < អន៑ + អាយ៌)

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់
ប្រយោគនាមប្រាជ្ញានាមផ្កាកិរិយាសព្ទ